Jaki olej do drewna wybrać do kuchni ogrodowej?

Do drewnianej kuchni ogrodowej bierzesz pokost lniany albo olej do drewna na bazie oleju tungowego. Wielka różnica leży w czasie schnięcia. Pokost lniany w 20 stopniach jest suchy po około 24 godzinach, podczas gdy czysty, surowy olej lniany według producenta Kreidezeit wysycha całkowicie dopiero po kilku tygodniach. Czysty olej tungowy potrzebuje od tygodnia do dwóch na warstwę, a gotowy olej do tarasów z sykatywami możesz pokrywać kolejną warstwą po 16 do 24 godzinach. Do kuchni, w której chcesz gotować jeszcze w tym tygodniu, bierzesz więc zawsze olej z sykatywami.

Znajdziesz tu różnice między poszczególnymi rodzajami, czasy schnięcia w zestawieniu i rytm pielęgnacji drewna daglezji, jako część poradnika o tym, jak pielęgnować kuchnię ogrodową.

Surowy olej lniany czy pokost lniany?

Do kuchni ogrodowej z tych dwóch nadaje się pokost lniany. Surowy olej lniany wprawdzie najgłębiej wnika w drewno, ale czas schnięcia to prawdziwy problem: portal hausgarten.net liczy co najmniej tydzień na pierwszą warstwę, a producent farb naturalnych Kreidezeit pisze, że drewno zabezpieczone czystym olejem lnianym wysycha całkowicie dopiero po kilku tygodniach. Dane się różnią i właśnie o to chodzi: im czystszy olej, tym wolniejsze utlenianie.

Pokost lniany to olej lniany z dodatkiem sykatyw i według Kreidezeit w 20 stopniach i przy 60 procentach wilgotności powietrza jest suchy i gotowy do dalszej obróbki po około 24 godzinach, na drewnie zawierającym garbniki, takim jak dąb, po 48 godzinach. Zabezpieczenie zrobisz więc w jeden weekend. Pokost utwardza się całkowicie po około czterech tygodniach, w tym czasie oszczędzasz powierzchnię i chronisz ją przed wodą.

Dwie rzeczy warto wiedzieć. Bezbarwny pokost nie zawiera pigmentów i przepuszcza światło UV, więc daglezja pod nim nadal siwieje. A olej lniany z czasem żółknie, Kreidezeit nazywa to „żółknięciem w ciemności”.

Alternatywy: olej tungowy i olejowosk twardy

Olej tungowy to mocniejsza alternatywa dla oleju lnianego w miejscach, które dostają dużo wody. Olej podczas schnięcia polimeryzuje w twardszą, bardziej wodoodporną warstwę niż olej lniany. Sehestedter Naturfarben opisuje czysty olej tungowy jako twardy i stosunkowo kruchy, dlatego często miesza się go z bardziej elastycznym olejem lnianym.

Także tutaj wariant wyznacza Twoje tempo: czysty olej tungowy według Sehestedter potrzebuje od tygodnia do dwóch na wyschnięcie, Hermann Sachse liczy nawet do trzech tygodni. Gotowe oleje do tarasów z sykatywami, takie jak olej do drewna tarasowego Leinos na bazie oleju lnianego, są suche po 6 do 8 godzinach i można je pokrywać kolejną warstwą po 16 do 24 godzinach, więc warstwy budujesz w rytmie dziennym.

Olejowosk twardy łączy olej z woskiem roślinnym i jest interesujący przede wszystkim do blatów: warstwa wosku odpycha wodę i brud i jest sucha w dotyku. Przy olejowosku sprawdzaj pełny skład, bo słowo „olej” w nazwie niewiele mówi o zawartości. W skrócie: korpus i moduły dobrze zabezpieczysz pokostem lnianym, do blatu opłaca się olej tungowy albo olejowosk twardy. Kto chce zapomnieć o olejowaniu blatu, wybiera u nas spośród opcji blatów ze spieku o grubości 12 milimetrów. Taki blat zostaje taki, jaki został dostarczony.

Czasy schnięcia w zestawieniu

Temperatura też ma znaczenie: poniżej 10 stopni olej słabo wnika i schnie opornie, Kreidezeit i Leinos podają 10 stopni jako dolną granicę stosowania. Zaplanuj więc pracę na wiosnę albo suchy dzień późnym latem. Zaczynanie w listopadzie niewiele Ci da.

Dlaczego daglezja zasługuje na ochronę

Daglezja sama w sobie jest dobrym wyborem, gdy chodzi o pytanie, jakie drewno pasuje do kuchni ogrodowej, a mimo to potrzebuje ochrony. Twardziel mieści się według EN 350 w klasie trwałości 3, daglezja uprawiana w Europie w klasie 3 do 4, na skali od klasy 1 (co najmniej 25 lat) do klasy 5 (poniżej 5 lat). Konkretnie: twardziel daglezji bez zabezpieczenia wytrzymuje na zewnątrz 10 do 15 lat, o ile pozostaje oddzielona od gruntu. Biel, czyli jaśniejsza zewnętrzna część, jest wyraźnie bardziej wrażliwa. Każdą drewnianą kuchnię ogrodową z naszych 22 modeli standardowych budujemy więc z obustronnie struganego i suszonego drewna. To utrzymuje niską wilgotność drewna i szczelną powierzchnię.

Niezabezpieczona daglezja w ciągu kilku sezonów siwieje na srebrnoszaro. To wyłącznie kwestia wyglądu: kolor zmienia się pod wpływem światła UV, a niektórzy klienci wybierają to całkiem świadomie. Jeśli chcesz zachować ciepły, rudawoblond odcień, droga prowadzi przez coroczne olejowanie olejem pigmentowanym. Jako dodatkową ochronę przed wilgocią możesz zlecić nałożenie na wierzch powłoki nano.

Jak nakładać olej

Nakładanie oleju to prosta praca, jeśli trzymasz się kolejności. Zabawy jest w tym jednak raczej umiarkowanie. Licz się z jednym popołudniem, tłustymi dłońmi i ogrodem pachnącym olejem lnianym, i to co roku. Żebyś miał wyobrażenie o powierzchni: nasz najszerszy model ma 301 centymetrów szerokości i 62 centymetry głębokości. Sam blat to więc prawie 1,9 metra kwadratowego, a z frontami i modułami bocznymi wychodzi z grubsza 8,5 metra kwadratowego drewna, które potrzebuje oleju. Przy zużyciu 0,05 do 0,1 litra na metr kwadratowy na warstwę, jakie Kreidezeit podaje dla pokostu lnianego, potrzebujesz więc 0,4 do 0,85 litra na warstwę.

Wyczyść drewno wodą z szarym mydłem i pozwól mu dobrze wyschnąć. Potem pracuj pędzlem albo szmatką wzdłuż słojów, cienkimi warstwami. Cienko znaczy naprawdę cienko. Blat z daglezji ma u nas 3 centymetry grubości, ale olej musi nasycić tylko kilka wierzchnich milimetrów. Pozwól każdej warstwie wchłaniać się przez 10 do 20 minut i zetrzyj nadmiar czystą szmatką, inaczej zostaną lepkie miejsca, które nigdy nie stwardnieją.

Nałóż drugą warstwę, gdy tylko pierwsza wyschnie. Na blatach może być i trzecia. Jako rytm przy pogodzie w Europie Środkowej: cała kuchnia raz w roku wiosną, blat drugi raz po lecie. Szlifowania możesz sobie przy olejowaniu oszczędzić, szlif międzywarstwowy jest potrzebny tylko wtedy, gdy podniosą się włókna drewna. Każda nowa warstwa po prostu wzmacnia poprzednią.

Uwaga na szmatki z olejem

Jeszcze jedno. Szmatki, którymi wycierasz olej lniany albo tungowy, mogą zapalić się same. Podczas schnięcia tych olejów powstaje ciepło, a w zwiniętym kłębku szmatek to ciepło się kumuluje. Temperatura rośnie wtedy tak bardzo, że materiał zaczyna się tlić.

Niemiecka straż pożarna z Walldorfu ujmuje to tak: „Szmatki nasączone olejem lnianym mają skłonność do samozapłonu i przy niewłaściwym obchodzeniu się z nimi często są przyczyną pożarów”. Rada strażaków: suszyć szmatki rozłożone na powietrzu, bo z płasko leżącego materiału ciepło może uciec. Jeśli chcesz je przechować do następnego razu, to w szczelnie zamykanym metalowym pojemniku na zewnątrz, z dala od materiałów palnych, albo w wodzie, jak zaleca Kreidezeit. Ze wszystkich błędów przy pielęgnacji olejem ten jest najniebezpieczniejszy i zdarza się co wiosnę od nowa.

Najczęstsze pytania